-Nagły wyjazd? -Tak.
Mam w Greensboro parę spotkań, które nie mogą czekać.
Chciałem przed wyjazdem pożegnać się z Thomasem.
Wyszedł, zanim wstałam.
Bez słowa.
Zwykle zostawia kartkę, gdy idzie na ryby.
Proszę.
-Dziękuję. -Coś cię niepokoi?
Chyba już głową jestem w pracy.
Mogę być w drodze dłużej niż zwykle.
Mogą być trudności z kontaktem.
Powiesz mi, co się dzieje?
Co? Nie, ja tylko...
Ostatnio miałem gorsze wyniki,
więc muszę trochę ciężej popracować.
Nie o tym mówię, John.
A o czym?
O wczorajszej kłótni z Thomasem
i o tej sytuacji z Danielem.
Nigdy nie byłeś taki ponury.
Jestem taki jak zawsze.
Możesz mi powiedzieć, cokolwiek by się działo.
Zawsze tak było.
Zgadza się, dlatego powinnaś mi uwierzyć.
Ale nie wierzę.
W takim razie musimy porozmawiać,
ale teraz to musi poczekać, bo...
-Spotkania handlowe. -Właśnie.
Dobrze, że cię widzę. Posłuchaj...
Zrobiłem to.
ODDZIAŁY PIECHOTY MORSKIEJ KSZTAŁTUJĄ MĘŻCZYZN!
Mieliśmy o tym porozmawiać.
Nie widziałem sensu w przeciąganiu tego.
Niedługo przyjedzie rekruter,
który zabierze mnie i kilku chłopaków do Parris Island.
-Co? -Muszę się spakować.
Jezu.
Nie, to za wcześnie. John.
W porządku. Załatwimy to.
Zadzwonię do tego rekrutera. Postąpiłeś nierozważnie.
Nie powinienem był mówić tych rzeczy. Przepraszam.
Nie. Myślałem o tym od dłuższego czasu.
To mój wybór.
To wszystko dzieje się tak szybko.
Gdybyś wczoraj spokojnie z nim porozmawiał,
przemówiłbyś mu do rozsądku.
Co sugerujesz?
Że akurat ty powinieneś umieć rozmawiać z naszym synem.
Czyli to moja wina?
Sobie nie masz nic do zarzucenia?
O czym ty mówisz?
Muszę się przewietrzyć.
Przemyśleć to.
REKRUTACJA – KORPUS PIECHOTY MORSKIEJ USA
Panowie.
Bardzo mi przykro, ale zaszło nieporozumienie.
Mój syn Thomas zmienił zdanie.
Bez obaw, panie Smith, zaopiekujemy się pana synem.
Nie.
Słucham?
Myślicie, że nie wiem, jak to się skończy?
Rozumiem, panie Smith.
To naturalne, że martwi się pan o syna.
Owszem.
Przykro mi. Jest pełnoletni.
Podpisał dokumenty.
Nie pozwolę wam go zabrać.
Tato, już postanowiłem. Jadę.
Nie pozwolę ci.
Mój synek. Kocham cię.
Cześć.
Thomasie, czy wczoraj mogłem powiedzieć cokolwiek,
co zmieniłoby twoją decyzję?
To już bez znaczenia.
Bądź ze mnie dumny.
Zawsze byłem z ciebie dumny, Thomasie.
Żegnajcie.
CZŁOWIEK Z WYSOKIEGO ZAMKU
Może to i dobrze.
Wojna w Wietnamie szybko się skończy.
Może nawet nie zdążą wysłać go na pole bitwy.
John.
John, powiedz coś.
To jakiś koszmarny żart.
Żart?
Co to znaczy?
Muszę wracać.
Muszę jechać.
Co?
Nasz syn pojechał na wojnę, a ty zostawiasz mnie tu samą?
Żeby to naprawić, Helen.
Musi być jakiś sposób. Znajdę go.
Ale mam mało czasu.
O czym ty mówisz?
-Co jest ważniejsze niż to? -Muszę jechać.
Przez jakiś czas mogę się nie odzywać, ale wrócę, rozumiesz?
Nie wiem, jak ci to wyjaśnić.
Ale zrozum, że na to nie pozwolę.
Ale ja nie rozumiem!
Wybacz, Helen.
Witamy z powrotem, Reichsmarschall.
Przynieście mój mundur.
Chcę pomówić z Abendsenem.
Rachel Chrisalms uznała, że wybory to dobry pomysł.
Czemu by o losie Ameryki nie miał decydować konkurs popularności?
Flirt Rachel z demokracją przyniósł jej
szyty na miarę kaftan bezpieczeństwa
i bilet na pociąg pospieszny do Wariatkowa...
Przekabacili go.
Biedaczysko.
Dobra, cicho. Sekunda.
Dołączcie do mnie, waszego gospodarza, Hawthorne'a Abendsena, w tym patrolu
w poszukiwaniu ostatecznego celu.
Wysokiego Zamku.
Możecie to wyłączyć?
Próbuję to zapisać.
Wiesz, że to Ministerstwo Propagandy pisze te bzdury, nie Abendsen.
Nie znasz go.
Nie wiesz, jak działa jego umysł.
On żyje zagadkami, łamigłówkami i paradoksami.
„Kaftan bezpieczeństwa”. „Flirt”. „Wariatkowo”.
„Pospieszny”. To...
To słowa Abendsena.
Co to znaczy?
Tego nie wiem.
Nie tego się spodziewałeś, co?
Nie ty pierwszy
próbowałeś ukraść bogom ogień, John.
Pojawiły się komplikacje.
Oczywiście.
Ale można im zaradzić.
Co się stało, John?
Znalazłeś go, swojego syna, całego i zdrowego.
Helen i dziewczynki?
Nie...
W tamtym świecie
dziewczynki się nie urodziły.
Coś zyskałeś, coś straciłeś.
Myślałeś o zostaniu tam na zawsze?
Oczywiście, że tak.
Ale to nie takie proste, co?
A teraz utknąłeś pomiędzy tymi światami.
Mam tam niedokończone sprawy.
Mój syn potrzebuje mojej pomocy.
Ale najpierw muszę dowiedzieć się, jakie będą konsekwencje
mojej ingerencji.
Już to zrobiłeś.
Już ponosisz konsekwencje.
Ale mogę to naprawić.
Jesteś tego pewien?
Nie stracę syna ponownie.
Masz dług u pana Okamiego.
Na magazynku znaleźliśmy fragment odcisku palca.
Pańskiego.
Obiecuję, że następnym razem będę uważniejszy.
WYZNANIE IIJIMY
Pamiętam pana, Kido Taisa,
z naszego pierwszego spotkania w Singapurze wiele lat temu.
Admirale Inokuchi, stanie pan przed sądem wojennym.
Chce pan wezwać na swoją obronę jakichś świadków?
Co się z panem stało, Taisa?
Mam obowiązek przypomnieć panu o pańskich prawach.
Stawką jest pańska pozycja dowódcy i wolność.
Ten sąd to fikcja.
Na mocy prawa japońskiego mam prawo być sądzony przed sądem marynarki w Tokio.
Jest pan oskarżony o kolaborację z wrogiem.
Wie pan, jaki wyrok panu grozi.
Wiem.
Czy sam pan zaaranżował spotkanie z Equianem Hamptonem?
Czy miał pan sojuszników?
Ja dotrzymuję obietnic.
A pan?
Mam w tej celi więcej wolności niż pan.
Jest pan marionetką w rękach Yamoriego.
Dość tego! Zamknij się, zdrajco!
Pan nie pamięta głodu w Japonii,
gdy nasze rodziny nie mogły zapewnić nam bytu.
Spiskował pan przeciwko własnemu narodowi.
Teraz stanie pan przed sądem sam.
Admirał Inokuchi odmawia powołania świadków.
To jednoznaczne z przyznaniem się do winy.
Powinien być sądzony w Tokio przez ławę oficerów marynarki.
Nie możemy sobie na to pozwolić.
W Japonii mogliby uznać proces za nielegalny.
Dlatego musimy działać szybko.
Wasza Wysokość.
Gdzie admirał Inokuchi?
Admirał został aresztowany.
Jest oskarżony o kolaborację z terrorystą Equianem Hamptonem.
Był tam z mojego polecenia.
Pani współczucie to przejaw szlachetności, Wasza Wysokość, ale...
Sugeruje pan, że kłamię, by go chronić?
Dla pani własnego bezpieczeństwa zostanie pani w swojej kwaterze.
A jeśli odmówię?
Cesarz nie wybaczyłby mi,
gdybym nie chronił pani w tych niepewnych czasach.
Iijima.
Odłącz jej telefony.
Pokaż charakter, Kido Taisa.
Pamiętaj o celu.
Rozmowy pokojowe?
LA nigdy się na to nie zgadzało.
Kto zdecydował, że temu admirałowi można ufać?
Equiano.
Nie, wrobili was.
Zamknij się. Gówno wiesz.
Do ludzi Inokuchiego też strzelali. Wiedziałeś o tym?
Nie spodziewał się tego tak samo jak my.
Później będzie czas na szukanie winnych.
Teraz mamy większe problemy.
Radio Imperium ogłosiło, że nas pokonali.
Niedługo nasi ludzie zaczną im wierzyć.
Siostro, jeśli chcesz służyć rewolucji,
zacznij od nakarmienia nas.
Nie służę tobie, bracie.
Kolejny etap musi zacząć się teraz.
Musimy dać im znać, że nadal tu jesteśmy, albo wszystko pójdzie w łeb.
Czekamy na wiadomości z Chin.
-Z... -To nasz plan?
Wymieniamy jednego pana na drugiego?
Nie pojmujesz tego.
Chcesz zająć miejsce Equiana, Pops?
Bo może już czas, by to LA rządziło.
Proszę.
Zawsze kończy się na kłótni.
Mężczyźni tak radzą sobie ze strachem. Walczą.
Ja też się boję.
Nie mylisz się.
W jakim byłaś obozie?
Swój pozna swego, skarbie.
Moulton, Alabama.
Gdy skończyłam 13 lat,
jedna z Aufseherin kazała mi wystąpić z szeregu i iść za nią.
Byłam jeszcze dzieckiem.
Myślałam, że to urodzinowa niespodzianka.
Pielęgniarka powiedziała, że mnie wyczyszczą,
żebym mogła pracować, ale nie mogła się rozmnażać.
Nie wiedziałam, o czym mówi.
Pamiętam, że tylko jej podziękowałam.
Bo tego nauczyła mnie mama.
Podczas ucieczki do rany wdała się infekcja.
Gdy dojechaliśmy do Oakland, byłam bliska śmierci.
Zabrali mnie do tajnego szpitala.
Ruch się mną zajął, nakarmił, ubrał i wyedukował.
Nas wszystkich.
Uratowali nas wszystkich.
To było lata przed tym, jak poznałam jego twórcę.
A teraz nie żyje.
Ile mamy jednostek taktycznych?
Dwadzieścia dwie.
Jaki mamy zasięg operacyjny?
San Jose na południu,
Eureka na północy, na wschód od Strefy Neutralnej.
W porządku. Sam podejmie decyzję.
-Możesz iść sam. -Wezmę moich żołnierzy.
LA nie musi spowiadać się Oakland.
Portland. Eureka. Santa Rosa.
Oakland. San Jose.
Wiecie, co je łączy?
Chyba nie rozumiem.
To rurociąg Crimson Pipeline.
Transportują nim ropę do portu w Oakland, a dalej do Japonii.
Ta ropa napędza wojnę cesarstwa z Chinami.
Mając dość materiałów wybuchowych, możemy go wysadzić.
Powstrzymać ich.
Wszyscy myślą, że wraz z Equianem umarł cały ruch.
Musimy pokazać, że nadal istniejemy.
No proszę.
Masz talent do lukrowania.
Najbardziej lubię oblizywać nóż.
Ja też.
Cieszę się, że wróciłam, a ty?
Jasne.
Nie znosiłam Strefy Neutralnej.
Widać, jesteś prawdziwym mieszczuchem.
Jestem Aryjką.
Owszem.
Co... Amy, wszystkie nie mogą być waniliowe.
Tatuś najbardziej lubi waniliowe.
Tak, ale nie tylko on lubi babeczki.
Mamo?
Tak?
Kochasz jeszcze tatusia?
Czemu pytasz?
Nie wydajesz się przy nim szczęśliwa.
Nie można być ciągle szczęśliwym.
Ale się powinno.
Inaczej coś jest nie tak.
No nie wiem.
Ludzkie uczucia to skomplikowana sprawa.
A gdybyś trafiła do obozu reedukacyjnego?
W jakim celu?
Nie możesz kochać swojej rodziny, jeśli nie kochasz swojej rasy.
Każdy to wie.
Skąd wiesz o tych obozach?
Wszyscy w szkole o nich wiedzą.
Pan Phipps, nauczyciel chemii, trafił tam.
Dlaczego?
Był...
-„Degeneratem”. -Właśnie.
Nie wiem, co to znaczy, ale to coś złego.
Gdzie teraz jest pan Phipps?
Większość ludzi nie wraca z tych obozów.
Zrobię specjalną babeczkę tylko dla tatusia.
Zapomnij o Helen Smith.
Ona nam nie pomoże.
Nie warto ryzykować.
Jadę do Nowego Jorku. Nie przekonasz mnie.
Nie pozwoliłbym na to nikomu ode mnie.
Nie należę do nich.
Skąd pewność, że ją przekonamy?
Znam Helen.
Jest żoną oficera SS.
I głęboko wierzącą kobietą,
która spędza dni na pomaganiu innym. W tym mnie.
Może w tamtym świecie.
-Ale nie w tym. -W tym też.
Poznałam ją w obu.
W obu ma tę cechę, wiem, do czego jest zdolna.
Jest najpilniej strzeżoną kobietą w Rzeszy.
A ty najbardziej poszukiwaną.
Coś wymyślę.
Nawet jeśli zabijemy Johna Smitha, co to zmieni?
W kolejce na jego miejsce czeka kolejny generał.
On nie jest tylko generałem.
Jest kluczem.
Kto kontroluje portal, ten kontroluje przyszłość.
Rozumiesz?
Opierasz się tylko na swoich wizjach.
Ja ci wierzę,
ale niektórym z moich ludzi to nie wystarczy.
Trudno. Ja jadę.
Nie pozwolę ci.
Liam...
Dobra.
Ale jadę z tobą.
Pięknie kaligrafujesz, Amy.
Dużo ćwiczę.
Nie dziwi mnie to.
Trzeba ćwiczyć, jeśli chce się być w czymś dobrym.
Zgadzam się.
Czego trzeba się uczyć, by dostać się do Staatspolizei?
A chciałabyś?
To albo weterynaria.
Może kiedyś zabiorę cię do kwatery głównej.
-Co ty na to? -Chętnie.
Wszystkie dziewczyny w szkole noszą niemieckie warkocze,
ale mama nie chce mi ich zapleść.
Może nie potrafi.
W jej młodości robiło się to inaczej.
Ja w nich dorastałam.
Mogę ci je zapleść.
-Naprawdę? -Jasne. Odchyl się.
Może innym razem, Amy.
Robercie.
Zatoczyłem koło.
Wracam do jedzenia myszy.
Jestem myszojadem.
Zrobiłam ci miskę makaronu udon, żebyś nabrał sił.
Mogę załatwić jedzenie.
Mogę swobodnie się przemieszczać.
Ja nie.
Gdyby CKR dowiedzieli się, że żyję, zabiliby mnie.
Kempeitai mają mnie za kolaboranta, więc na mnie polują.
Nie mogę iść do domu ani pokazać się we własnym sklepie.
Muszę oczyścić swoje imię.
Jak?
Pójdę do Kido i wszystko mu wyjaśnię.
Jestem tu ofiarą.
-Zobaczy, że jestem niewinny. -Childan-san.
Nie, wytłumaczę mu to.
Twój optymizm jest taki amerykański.
Co masz na myśli?
Gdy miałam 14 lat,
do mojej wioski przyjechał człowiek zabrać młode dziewczęta.
Miałyśmy być pielęgniarkami w mieście, mieć swój wkład w wojnę.
Cieszyłam się,
chciałam jechać,
ale mój ojciec wiedział, co to znaczy.
Zrobili z tych dziewczynek...
Prostytutki.
Ojciec zabrał mnie do lokalnego zarządcy, sierżanta Tanaki, któremu ufał.
Tanaka wypędził tego człowieka z miasta,
a ja poczułam się bezpieczna.
Kiedyś, gdy pracowałam w polu, przyszedł tam Tanaka.
Zgwałcił mnie,
wciskając mi twarz w ziemię.
Powiedziałam ojcu, co zrobił mi Tanaka.
Ojciec zażądał przywrócenia honoru rodzinie.
Zabił go?
Nie, Robercie.
Kazał mi go poślubić.
Podczas zaślubin uścisnął mu dłoń,
a ja byłam jego żoną przez 12 lat.
W dniu, w którym Tanaka zmarł, ja urodziłam się na nowo.
Nigdy nie wstydź się jedzenia myszy.
Jesteśmy twardzi.
Przeżyjemy ich.
Te honory,
wstążki i medale mają ukryć ich prawdziwą twarz.
Ale ich zbrodnie wyjdą na jaw.
Straż, stać!
W imię Władcy Niebios
zwołuję posiedzenie sądu wojennego.
Sąd wzywa na świadka nadinspektora Takeshiego Kido.
Proszę powiedzieć, co pan odkrył podczas obserwacji oskarżonego.
Moi oficerowie podążyli za admirałem Inokuchim
do opuszczonego tartaku w miasteczku pod Moraga.
Tam byłem świadkiem jego spotkania z Equianem Hamptonem.
Terrorystą odpowiedzialnym za masakrę na aukcji.
Kido Taisa,
byłem obecny, gdy księżna kazała panu odnaleźć morderców Tagomiego.
Proszę nie zwracać się do świadka.
Czego się pan dowiedział, Taisa?
Boi się pan wyznać prawdę?
Zezwalam na pytanie admirała.
Szukał pan morderców ministra Tagomiego?
Tak, przeprowadziłem pełne dochodzenie.
I kto okazał się mordercą Tagomiego?
Powiedz im, Taisa.
Pułkowniku Kido?
Kapitanie Iijima.
Mingus Jones, proszę pana.
Kto tak zeznał?
Dowody, kapitanie Iijima.
Pułkowniku Kido, istniał spisek mający na celu zabójstwo ministra,
czyż nie?
Tak.
Istniał.
Co ty wyprawiasz, do cholery?
Tobie też życzę miłego dnia.
Podobno jedziesz do Nowego Jorku.
Zgadza się.
Waszyngton będzie potrzebował tej broni,
jeśli mamy zaatakować ten portal.
Obejdą się bez nich.
Przemyciliśmy dość dla wszystkich.
Chcesz wwieźć na Manhattan stos broni ciężarówką z chlebem?
Tak.
Jezu, do czego ona cię namówiła?
Co ty wyprawiasz? Wiesz, że ten plan to szaleństwo?
Dowodzę nie bez powodu.
Nie kwestionuj moich decyzji.
Szlag.
Admirale Inokuchi.
Sąd wojenny uznaje pana za winnego zdrady stanu
i spiskowania w celu zabicia ministra handlu Nobusuke Tagomiego.
Admirał Inokuchi nie zabił ministra Tagomiego.
Ale spiskował z jego mordercami.
Obaj wiemy, kto go zabił,
i nie było to CKR.
Pamiętaj o sprawie, której służysz.
Admirale Inokuchi,
sąd wojenny
skazuje pana na śmierć.
Jesteśmy skłonni zgodzić się na egzekucję poprzez rozstrzelanie.
Nadinspektorze?
Obowiązek i zaszczyt wymierzenia sprawiedliwości przypadnie panu.
Odprowadzić więźnia na plac egzekucyjny.
Kido.
Upadłeś aż tak nisko?
Nie!
Umrę z otwartymi oczami.
Strzelcy!
Przygotować się!
Załadować!
Wycelować!
Stać!
Generale Yamori.
Jest pan aresztowany za zabójstwo ministra Nobusuke Tagomiego.
Kapitanie Iijima!
Strzelcy!
W tył zwrot.
Zaprowadźcie generała do aresztu.
Już.
Tego nie przetrwasz, Kido.
W tej teczce jest dowód na to,
że to kapitan Iijima zastrzelił ministra handlu Tagomiego.
Działał na rozkaz generała Yamoriego.
Jestem w szoku.
Ale nie dziwi mnie to.
Ta okupacja...
zwróciła naszych ludzi...
przeciwko sobie.
Rozumiem, że pański syn służył w Mandżurii.
Tak, Wasza Wysokość.
Oby nadszedł dzień, w którym nie będziemy musieli wysyłać naszych synów na wojnę.
Zadbam, by te informacje dotarły do Cesarza.
Poniosą konsekwencje.
Nadinspektorze, wiem, z kim pan sympatyzuje.
Zawsze pozostanę lojalny Cesarzowi.
To nie mogło przyjść panu lekko.
To był mój obowiązek.
Nic więcej.
Tatusiu!
Dobrze cię widzieć.
Mam dla ciebie niespodziankę. Zamknij oczy.
Dobrze.
Otwórz.
Wspaniała. Dziękuję.
Mówiłam mamie, że ci się spodoba.
Dobranoc.
Wszystko w porządku?
Oczywiście.
Coś się stało podczas wyjazdu?
Nie, dlaczego?
Wydajesz się...
inny.
Naprawdę?
Chyba po prostu...
tęskniłem za dziewczynkami i...
dużo o tobie myślałem.
Miałeś zamiar powiedzieć mi o Marcie?
O kim?
Agentce Staatspolizei.
Dobra.
Posłuchaj... Co mogę powiedzieć?
Prosiłem, by przysłali kogoś,
kto nie będzie przeszkadzał ci w codziennym życiu.
Jestem obserwowana. To mi przeszkadza w codziennym życiu.
To ochrona, Helen. Ja też ją mam.
Przynajmniej bądźmy ze sobą szczerzy.
Mam być szczery? Mnie też się to nie podoba.
Szczerze mówiąc,
nie wiem, czy mogę mieć pewność, że znów nie zrobisz nic nierozważnego.
Ja cię nie pytam, dokąd i z kim jeździsz.
Nawet gdy wyjeżdżasz załatwiać sprawy Rzeszy w weekend
i mówisz, że nie będzie z tobą kontaktu.
Co to ma znaczyć?
Znam cię, John.
Wiem, kiedy coś się dzieje.
Helen.
Nie ma nikogo innego.
Tylko ty.
Przez rok żyliśmy osobno.
Nie jestem głupia, John.
To co innego.
Nie mam nic przeciwko.
Minęło 20 lat.
Jesteśmy dorośli.
Proszę tylko o taką samą dozę prywatności, jaką ja daję tobie.
Posłuchaj, Helen...
Jeśli Martha ci nie odpowiada, znajdziemy kogoś innego,
-ale to, że... -Nie chcę nikogo innego.
Nie chcę innego strażnika.
Chcę wyjść z tej cholernej celi!
Jak to zakończyć?
John, powiedz. Kiedy to się skończy?
MANHATTAN – WJAZD TUNELEM HOLLAND NASTĘPNA W PRAWO
Nadal się nad tym głowisz?
Tak. Jestem już blisko.
Właśnie.
Richie ma dla nas jakiś squat w Harlemie.
Gość od porno.
Nie oceniaj.
Patrz.
„Rachel Chrisalms” to „Reichsmarschall”.
Tak?
Przemycił też nazwisko „John Smith”.
„Patrol” to „portal”.
I jeszcze ten „pociąg”.
Smith podróżuje do portalu pociągiem.
Stary drań cię torturuje.
Śmiej się.
To jeden zaszyfrowany ciąg.
Zanim go odszyfrujemy, wojna się skończy.
Zimno tu.
Zbliżamy się do miasta?
Co to?
Zatrzymaj się.
O Boże.
Szlag, faktycznie, jeszcze tu nie byłaś.
Gdzie Statua Wolności?
Zniszczyli ją.
A na jej miejsce wybudowali to.