Tu na 1030 AM, głos Rzeszy.
NAZISTOWSKA RZESZA AMERYKAŃSKA
Pokój w końcu zagościł w targanym wojną kraju,
a wdzięczni Amerykanie od Broadwayu aż po Main Street
witają swych niemieckich wyzwolicieli.
Nowo mianowany Reichsmarschall Erwin Rommel
wyszedł na ulice, by przywitać mieszkańców Republiki.
Obywatele z aprobatą przyjmują powrót infrastruktury,
bieżącej wody w kuchniach i łazienkach, całodobowy dostęp do elektryczności
i sklepy pełne zapasów żywności uzupełnianych codziennie
dzięki łaskawości Rzeszy.
Ochotnicy są mile widziani...
Włącz jakąś muzykę. Wszystko, tylko nie to.
Zostaw. Trzeba słuchać wiadomości.
Nawet ich.
Nie mogę uciszyć Thomasa.
To głód.
Nie chce już nawet piersi.
Przetrwamy to.
To on.
Nie zaprosisz mnie, John?
-Cześć, Mike. -Helen.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Weźcie to.
Nie bądźcie głupi. Jedzcie.
Proszę, Helen.
Podgrzej to.
Wracam z przekazania w West Point.
Patton uścisnął rękę Göringowi.
Wszystko ustalone.
Pierwsi, którzy się zaciągną, dostaną jedzenie i stanowiska w Rzeszy.
Ci, którzy odmówią, nie dostaną nic.
Albo wyrok.
Jutro stawiamy się na służbę.
Punkt szósta.
Wybór należy do was.
To tylko kawałek materiału.
Nie musimy w niego wierzyć.
Zróbmy to. Poczekamy na właściwy moment...
Wmawiasz to sobie.
Możemy z nimi walczyć, John. Ike zbiera ludzi, ochotników...
Widzieliśmy tę bombę.
Była jak tysiąc słońc.
Czego potrzeba, by zbudować coś takiego?
Jaką trzeba mieć
motywację?
Jaką wizję?
To zbrodnia.
My też byśmy ją zbudowali, gdybyśmy mogli, ale nie mogliśmy.
Prawda?
Nie, to koniec.
Po wszystkim.
Polegliśmy.
Nadszedł ten moment i wszystko...
runęło.
To, co mają oni...
To działa.
A co z nami, John?
Co stanie się z moją rodziną w Rzeszy?
Nie wiem.
Nie ma tego dużo.
Dobra.
Weź to i idź.
-Dokąd, John? -Najdalej, jak się da.
Kiedyś byśmy dali się zabić za siebie.
To nie jest proste.
Ale tak trzeba.
Dla nas.
CZŁOWIEK Z WYSOKIEGO ZAMKU
Otwórzcie portal za 48 godzin.
Tak jest.
NIE WCHODZIĆ – WSTĘP WZBRONIONY
GÓRY POCONO, PENSYLWANIA, USA
Już są.
Bracie Dariusie,
to Elijah.
-Miło mi. -I...
Bell Mallory.
Moulton, Alabama.
Zgadza się.
Masz dobrą pamięć.
Pamiętam każde nazwisko i miejsce.
Wyrobiłaś sobie reputację, Bell Mallory. Jak wy wszyscy.
Panowie, mamy kapustę,
fasolkę, słodkie ziemniaki,
chleb kukurydziany i słodką zieloną herbatę.
Temu admirałowi można ufać?
To wojskowy.
Działa z rozkazu rodziny królewskiej.
Niełatwo będzie mu to przełknąć,
ale on też wiele ryzykuje.
Są szanse, że pokój przetrwa?
To tymczasowe zawieszenie broni.
Pytam,
czy zgodzą się na nasze warunki.
To pierwszy raz
w historii Ameryki,
Stanów Pacyficznych
i Rzeszy,
gdy ktokolwiek staje do negocjacji z czarnymi jak z równymi.
Jeśli na tym się skończy,
to i tak wygramy.
Pamiętam, gdy pierwszy raz otworzyłem skrzynię z chińskimi karabinami.
Wziąłem jeden.
Był ciemny, naoliwiony i ciężki.
Czułem, że mam...
moc.
Tak jest, bracie.
Od tamtej chwili marzyłem tylko o dniu,
w którym odłożę tę cholerną broń.
BAILEY'S CROSSROADS, WIRGINIA, USA
John?
Helen.
Myślałam, że wracasz dopiero w niedzielę rano.
Co tu robisz?
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
Uznałem, że Greensboro może poczekać do poniedziałku.
Matka radziła mi wyjść za ambitnego człowieka.
Wiem, po co wróciłeś.
A Thomas jest...
Jest sobota, pamiętasz?
Wróci za jakieś 45 minut.
Akurat tyle nam wystarczy.
Obciąłeś włosy.
Siwiejesz.
Naprawdę?
Ktoś tu jest głodny.
Pyszne jajka.
Tosty za chwilę będą.
Ubiorę się.
„RODZINA POTWORNICKICH” STARTUJE PRZERAŻAJĄCA ZABAWA DLA CAŁEJ RODZINY
REZERWIŚCI WEZWANI DO SŁUŻBY W WIETNAMIE
Cześć, tato.
Co już robisz w domu?
Tato? Co się dzieje?
Czy...
Nie zwracaj na mnie uwagi.
Chciałem cię zobaczyć.
No i zobaczyłeś.
Tak.
Jesteś już taki duży.
No.
Taki wysoki.
Dobrze.
Usiądź.
Dotrzymaj mi towarzystwa.
Szybko dotarłeś.
Najszybciej, jak się dało bez ryzyka zatrzymania.
Mikołaj zaparkował sanie w alejce i ma w nich wór pełen zabawek.
Wielkie dzięki.
Posłuchaj,
w drodze dostałem pewną wiadomość.
Pojawiła się osoba, która twierdzi, że jest Julianą Crain?
To chyba niemożliwe, co?
Ale sam zobaczysz.
Mogli ich ustawić pod ścianą i rozstrzelać.
Tak się robi, gdy wojna się kończy.
Ale zdecydowali się zrobić coś innego.
Zagwarantowali im sprawiedliwy proces.
Naziści nie zasługują na proces.
Byli zbrodniarzami.
Gdy stanęli przed sądem,
cały świat zobaczył ich prawdziwe twarze.
Tych gigantycznych zbrodni
dokonali mali, słabi ludzie.
Oni...
usprawiedliwiali się.
Twierdzili, że nie wiedzieli, jak to zatrzymać, że byli bezradni.
Powiedz im, co stało się z Hitlerem.
Ukrył się w bunkrze,
gdzie strzelił sobie w głowę.
To niemożliwe.
To sen.
Jeśli w tamtym świecie zostali pokonani, w tym też mogą.
Czasem się zastanawiałam,
czy wyszedłeś cały z tego tunelu.
Byłem pewien, że nie żyjesz.
I nie mogłem odpuścić.
Wiedziałem, że najbardziej zależy ci na filmach, mnie zresztą też,
więc...
zrobiłem wszystko, by je nagłośnić.
Patrole Rzeszy.
Prawie zapomniałam, jak to brzmi.
Tu jesteśmy bezpieczni.
-Przepraszam. -Rozumiem.
Po prostu nic już nie jest...
pewne.
Rozumiesz?
Nic nie jest trwałe.
Wszystko jest zaledwie...
odbiciem odbicia.
To ma sens?
Tak sądzę.
Jakbyśmy byli zawieszeni.
Jakby każde z tych istnień było równie realne co kolejne.
Kiedy zdecydować, w którym zostać?
MORAGA - REJON ZATOKI JAPOŃSKIE STANY PACYFICZNE
To on, Elijah.
Nie gaś silnika.
Zostań przy samochodzie.
W razie kłopotów zatrąb...
i mnie osłaniaj.
Za mną.
Ojciec zawsze chciał, bym został kowalem.
Jeśli chcecie coś osiągnąć swoim niedawnym atakiem,
rozczarujecie się.
Staram się nie mieć oczekiwań.
Dzięki temu nie można mnie zaskoczyć.
Przychodzę z ostrzeżeniem.
Jeśli akty terroru nie ustaną,
Japonia użyje przeciwko CKR wszystkich swoich sił zbrojnych.
Terroru nauczyliśmy się od waszych Kempeitai.
Wściekacie się, bo straciliście monopol na przemoc.
Nie przyszedłem tu być pouczanym.
Przyszedł pan nas wysłuchać, czyż nie?
Słucham.
Grozi wam ogólnoświatowa rebelia.
Indie, Chiny, Australia.
Są nas miliony. Nie mamy nic do stracenia, a do zyskania wszystko.
Proszę pomyśleć, jaka walka czeka was, by obronić ojczyste wyspy, admirale.
To nasz dom.
Przywieziono was tu jako niewolników.
Nikt nie wycierpiał dla tego kraju tyle, co my.
Zniesiemy wszystko, by zdobyć wolność.
Czego chcecie?
Wolnego kraju.
Własnego terytorium.
Samorządnej republiki czarnych.
W liście proponowaliście zawieszenie broni.
Tymczasowe zawieszenie,
w zależności od waszej propozycji.
Nie mam prawa niczego wam proponować.
Więc proszę przekazać wiadomość księżnej.
Czekamy na znak dobrej woli.
Na przykład?
Koniec z łapankami Kempeitai w getcie.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dlaczego nie został pan kowalem?
Okazało się, że boję się koni.
Do dziś niedobrze mi
przez pierwsze dwa dni na morzu.
Co powiedział?
To wojskowy, który uczy się, jak zaprowadzić pokój, ale myślę...
Uciekajcie.
Jedź!
Admirale Inokuchi.
Pułkowniku...
Jest pan aresztowany pod zarzutem zdrady stanu.
Oszalał pan?
Equiano Hampton nie żyje.
A admirał Inokuchi?
Jest w areszcie.
Wyślemy go do Tokio,
gdzie stanie przed sądem wojskowym.
-Będę mu towarzyszył. -Nie.
Stanie przed sądem tutaj, w San Francisco.
Rodzina królewska się nie zgodzi.
To sprawa wojskowa.
Nie trzeba mieszać w to księżnej.
Należy ją trzymać z dala od tej sprawy.
Dla jej własnego dobra.
Tokio się ucieszy.
Wraz ze śmiercią Hamptona
zabójcy Tagomiego zostali ukarani.
Nadal prowadzę śledztwo w tej sprawie.
Kazałem je panu zamknąć.
Dałem księżnej słowo.
Nie łudźmy się.
W ciągu swojej 15-letniej kariery
podkładał pan dowody,
wymuszał fałszywe zeznania
i wykonywał wyroki bez sądu.
Dlaczego pan to robił?
Z lojalności wobec interesów japońskiego San Francisco.
Dla tej sprawy poświęcił pan też syna.
Kapitan Iijima powiedział mi o incydencie Toru
w Pałacu Bambusowym.
Wybrał pan swoją ścieżkę 15 lat temu.
Już za późno na zmianę.
Czekam na pańskie zeznania podczas procesu Inokuchiego.
Leon przekazał wieści radzie.
Zwołali zebranie nadzwyczajne wszystkich komórek z Płn. Kalifornii.
To wszystko, co możemy zrobić.
Japońskie władze potwierdziły, że Equiano Hampton,
przywódca grupy terrorystycznej znanej jako Czarna Komunistyczna Rebelia,
zginął zeszłej nocy podczas brawurowej akcji sił Kempeitai.
Gubernator generał Yamori pochwalił działania oficerów
będące szybkim odwetem...
Zabiliśmy go, Elijah?
Tak pragnęliśmy pokoju,
że się pospieszyliśmy i wszystko zniszczyliśmy?
Nie, Bell. Chciał tego spotkania.
Czuł, że warto było zaryzykować.
Kempeitai robią nalot, rewidują wszystkich
-i wywożą do obozów. -Ile mamy czasu?
W ich tempie? Maksymalnie 20 minut.
Broń, jedzenie, amunicja,
spakujcie je i załadujcie do wozów.
Jeśli coś nie strzela i nie da się zjeść, walić to.
To prawda, co mówią w radiu o Equianie?
Bo wiem, że kłamią. Ciągle.
Teraz też mogą.
Rada zwołała spotkanie wszystkich komórek. Musimy się przygotować.
Ale on żyje, prawda? Wróci z Bell i Elijahem.
Nie wróci, Benjy. Nie żyje.
Trzeba wyczyścić to miejsce. Musimy się stąd wynosić.
A co z nim?
-Pozbądźmy się go. -Czekajcie.
Co to znaczy „pozbyć”?
-Pomogłem wam. -Wrobiłeś nas.
Nie! Skąd mogłem wiedzieć? Nikogo nie wrobiłem.
Może wrobiłeś, może nie,
nie mam czasu ani chęci się dowiadywać.
Wyprowadź go. Po cichu. Użyj tego.
Chwileczkę. Poczekajcie. Możemy...
Idziemy.
Idź.
Posłuchaj mnie.
Nie musisz tego robić.
Nie musisz.
Czego potrzebujesz?
Pieniędzy? Mam pieniądze.
Zamknij się.
Nie przekupisz mnie.
Chwalisz się pieniędzmi,
których dorobiłeś się, sprzedając graty japońcom!
Nie, źle to zabrzmiało.
Nie jestem bogaty. Ani trochę.
Tylko...
Jestem człowiekiem.
Takim jak ty.
Jak się... Jesteś Benjy, tak?
Prawda? Benjy? Posłuchaj mnie.
-Nie musisz tego robić. -Zamknij się!
Boże. Proszę, to nie...
Na kolana.
Boże, nie! Proszę!
Poczekaj. Proszę.
Daj mi chwilę. Proszę.
Co robisz?
Daj ręce.
Szlag! Za co?
Idź.
Idź. Uciekaj.
Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Dziękuję.
Proszę.
Dobra.
Wtajemniczysz nas?
Tak. Ją też.
Będę szczery. Nie ufam jej.
Nie musisz, póki ja jej ufam.
To transakcja wiązana.
Ona, ja...
i moja furgonetka pełna broni.
W porządku.
Wiele operacji jest na etapie planowania.
Mówisz o portalu?
Tak, obserwujemy go,
ale w zeszłym roku wzmocnili fortyfikacje,
więc atak wymagałby potężnych sił.
Tak sądzę.
A co z Johnem Smithem?
Jego dom to forteca,
więc trzeba będzie spróbować
dopaść go w podróży.
To oczywiście będzie wymagało wywiadu.
Gdzie zrobiono te zdjęcia Helen?
Ostatni rok mieszkała z córkami w Strefie Neutralnej.
Już mieliśmy do niej dotrzeć.
Co was powstrzymało?
Czekaliśmy na twój transport, gdy wróciła do Nowego Jorku.
Chwileczkę. Co tam w ogóle robiła?
Nie wiem. Teraz to nieważne.
Bardzo ważne.
Helen Smith straciła dziecko.
Takie doświadczenie zmieni każdego.
I niewiele małżeństw, jeśli którekolwiek, nie zmieni się po czymś takim.
Jeśli wyjechała do Strefy Neutralnej, musiała być zdesperowana.
Jeśli na ich małżeństwie pojawiła się rysa,
to nasza droga wejścia.
Robi się z tego opera mydlana.
To już nie ma znaczenia. Straciliśmy ją. Wróciła do męża.
Może z własnego wyboru.
A może nie miała wyboru.
Przepraszam. Chyba zaszła pomyłka.
Jak się pani tu dostała?
Żadna pomyłka, Helen. Jestem Martha.
Będę pani osobą Towarzyszką.
Słucham?
Mam za zadanie dyskretnie towarzyszyć pani podczas publicznych okazji...
dla pani bezpieczeństwa.
Kto panią przysłał?
Jesteśmy częścią Staatspolizei
utworzoną, by sprostać potrzebom Pierwszych Rodzin Partii.
Ale możemy być kimś więcej.
Reichsmarschall kazał ci mnie pilnować
pod swoją nieobecność, tak?
Czy chodzi o coś więcej?
Wiele żon Rzeszy traktuje Towarzyszki jak swoje powierniczki.
W końcu nie ma wielu ludzi, z którymi żona Reichsmarschalla
mogłaby porozmawiać.
Powiedz Staatspolizei, że nie potrzebuję towarzyszki.
Rozumiem.
Mogę trzymać się na dystans. Nawet mnie pani nie zauważy.
Nie szło ci dziś śpiewanie.
I dlaczego śpiewałeś z książki?
Znasz te pieśni na pamięć.
Chyba się starzeję.
Śniadanie drwala z bekonem.
Czarna kawa i tosty.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać,
skoro już jesteśmy sami.
W porządku.
Mów.
Rozmawiałem wczoraj z rekruterem.
I wiem, że jesteś temu przeciwny...
Czemu jestem przeciwny?
Mojemu zaciągnięciu się. Marines? Wojnie?
Wszystkiemu.
Jeśli mówisz o wyjeździe na tę wojnę w Indochinach, w Wietnamie...
Tak, jestem przeciwny.
Mam 18 lat, tato.
-Już nie potrzebuję twojego pozwolenia. -Pytałeś.
A ja odpowiadam. Nie chcę, byś tam jechał.
-Walczyłeś z japońcami. -Nie chcę cię znów stracić.
-Znów? -Jeśli pojedziesz,
zginiesz.
Skąd ta pewność, że zginę?
Ty wróciłeś. Jako bohater.
O to chodzi?
Dwie jajecznice i bułeczki z sosem.
Mamy pieniądze, także na napiwek.
Nie chcemy kłopotów.
My też nie.
Podejdźcie od tyłu.
Dam wam jedzenie na wynos.
Nie, proszę pana. Chcemy zjeść niedzielne śniadanie przy barze.
Jak wszyscy.
I to w dzień pański.
Ja tu próbuję prowadzić interes.
A wy czarnuchy przychodzicie i denerwujecie porządnych ludzi.
-Mamy prawo. -Nie mieszaj się.
Są prawa ustanowione przez Waszyngton
i są prawa, którymi rządzi się to miasto.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Tak się kończy, jak za dużo się im pozwala.
Wstańcie i odejdźcie od baru.
Ty też, chłopcze.
Idziemy.
Co?
Nie wiem.
Chyba jestem zaskoczony.
Myślałem, że coś zrobisz.
A co miałbym zrobić?
Coś powiedzieć.
Coś zrobić.
My nie stanowimy prawa. To nie zależy od nas.
To jest po prostu niesprawiedliwe.
Uchwalono prawo,
które mówi, że mają prawo jeść przy barze.
I nadal jest to samo.
I dla tego systemu chcesz ryzykować życie?
Ty za ten system walczyłeś.
I wróciłem jako bohater. Tak sądzisz?
Sądziłem.
O to ci chodzi? Chcesz być bohaterem?
Chcesz, by twoja twarz ozdobiła mural?
Może chcesz zostać patronem szkoły?
I tak zginiesz, Thomasie.
-Skąd ta pewność? -Bo byłem na wojnie.
Wiem, jak się kończy.
Nawet jeśli nie zginiesz i wrócisz,
już nie będziesz tym samym człowiekiem.
To brednie, Thomasie.
Cholerne kłamstwa.
Medale, flagi, hymny,
przysięgi wierności, wolność.
Rozglądam się i nie widzę wolności
ani porządku, widzę chaos.
Nie widzę niczego, za co warto byłoby oddawać życie własnego syna.
Kim ty jesteś?
Thomasie...
Yukiko?
To ty. Jesteś tu.
Childan. Martwiłam się.
Twoja ręka.
To nic. Już nie krwawi.
Trzeba ją oczyścić i zabandażować.
Nie, czekaj. Nie jesteś ranna, prawda?
Nie. Po wszystkim wróciłam tutaj.
Nie wiedziałam, gdzie cię szukać.
Policja cię tu szukała.
Zobacz, co zrobili.
Waza Favrile Anemone.
Jedna z ośmiu.
Przepraszam. Nie mogłam ich powstrzymać.
Nie. To bez znaczenia.
Siedź spokojnie.
Przepraszam.
Kempeitai wrócą.
Musisz się ukryć.
Wrócił na piechotę. Czemu?
Pokłóciliśmy się. Powiedziałem parę słów za dużo.
Nie chcę, by popełnił błąd.
Jaki błąd?
Chce zaciągnąć się do marines.
„Brednie”. Tak powiedziałeś.
-Thomasie. -To tylko gadanie, tak?
Wartości, zgodnie z którymi mnie wychowywaliście?
Wolność, Ameryka?
Dla ciebie to tylko gadanie. A ja w nie wierzę!
Thomasie...
Nie możesz zaciągnąć się do marines. Jasne?
Będziesz potrzebny mamie.
-Dlaczego? -John, na słowo.
Odpuść. Ma 18 lat.
Jeśli będziesz się wykłócał, tylko go nakręcisz.
Zostaw to na kiedy indziej.
Nie mam tyle czasu.
Thomasie, posłuchaj.
Wiem, co znaczy wiara we własny kraj.
Kto to? Spodziewamy się kogoś?
Dziś mecz, John.
Cześć.
Nic ci nie jest? Wyglądasz, jakby ktoś ci przywalił.
Wszystko w porządku.
Chyba nie będziemy oglądać, jak Tittle pokonuje Redskins, z werandy.
Dobrze cię widzieć, Danny.
-Cześć, młody. -Cześć.
Helen,
pięknie wyglądasz.
Jak zawsze czarujący.
Jak sądzisz, Tommy? Jakie mamy szanse?
No już, rozchmurz się.
Przyjeżdża tu tylko dla ciebie.
Możesz go nazywać słabym starcem, John,
ale wymiana Tittle'a na Wooda to zbrodnia.
Gdyby nie ten upadek na Wrigley,
zdobyłby tytuł dla Nowego Jorku.
Jest coś takiego jak lojalność.
Prawda, Thomasie?
Poza tym, jeśli Tittle daje radę w tym wieku, jest dla nas nadzieja.
Na pewno nic ci nie jest?
Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Przepraszam.
Muszę cię przeprosić, Danielu.
Nie czuję się zbyt dobrze.
John.
Pójdę już.
Nie, Dan. Zostań, proszę. Zjedz z nami kolację.
W porządku, Helen.
Danny...
Wiesz, że nie miałem wyboru.
Co masz na myśli?
Nie zrozumiesz.
Przepraszam.
Jesteśmy braćmi.
Nie masz za co przepraszać.
Jestem z tobą.
John!
To ja. Danny.
Danny?
Musisz nas stąd wyciągnąć.
Zasuwa, John.
Podnieś ją.
Wymkniemy się podczas jazdy. Nikt się nie dowie.
Wypuść nas.
Otwórz zasuwę. Podnieś ją.
Smith.
Masz być na spotkaniu.
Proszę, John...
John, to ja.
To ja, Danny.
-Nie zostawiaj nas tu! -Proszę, John.
-Pomóż nam. -Nie zostawiaj nas.
-Proszę, nie pozwól im nas zabrać. -John!
Otwórz zasuwę, John!
John!
Byliśmy braćmi! John!