OAKLAND, KALIFORNIA JAPOŃSKIE STANY PACYFICZNE – 1961
Dobry wieczór, Elijahu. Proszę pani.
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Co u ciebie?
-Jak leci? -Dobrze cię widzieć.
Wiem.
Co ten człowiek robi z tym pianinem?
Płyty nagrywają w Strefie Neutralnej, a my je przemycamy.
Du Bois. Skąd to masz?
To nie wszystko, co przemycamy.
DUSZE CZARNEGO LUDU W.E.B. DU BOIS
To największa kolekcja w Stanach Pacyficznych.
Karl Marx, Marcus Garvey, Ida B. Wells.
DLACZEGO RASIZM?
Myślałam, że Kempeitai wszystkie spalili.
Spalili. Ale wydrukowaliśmy je ponownie.
Chcę je wszystkie przeczytać.
Ostrożnie. Jeśli złapią cię z którąś z nich na ulicy...
Nie boję się.
-Jak leci? -Dobrze cię widzieć.
Amen!
To piękny psalm.
Widzę tu wiele znajomych twarzy.
Lekarzy,
nauczycieli, artystów.
Są też nowe twarze.
Przynoszę dobre wieści.
Dwa dni temu
przyjechał pierwszy transport broni od naszych sojuszników z Chin.
Czas przejść do następnego etapu.
Nie będę owijał w bawełnę.
To będzie wymagało poświęceń.
Ale dla nas to nic nowego.
Niemal każdy w tym pokoju ma kogoś,
kogo wsadzono w Rzeszy do pociągu i już więcej nie widziano.
Dla mojej żony
i córki
ten pociąg zatrzymał się
w obozie w Saginaw w Michigan.
Onslow, Karolina Północna.
Wyrazy współczucia, bracie.
Shiloh, Pensylwania.
James i Martha Arnold.
James i Martha. Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Robert Shepherd. Owensboro, Kentucky.
Mason City, Iowa. John i Mary Swan.
Monroe, Luizjana. Jed Favers.
Charles i Nancy Johnson.
-Greenville, Missisipi. -Ames, Iowa.
-Zionsville, Indiana. -Louise Gary.
John i Alba Watson.
Nasz syn Emmanuel.
Moulton, Alabama.
Jackson, Missisipi.
Tatko i mama.
A tu, w San Francisco w Kalifornii?
William Pullum? Wiecie, o czym mówię.
Kempeitai strzelili mu w plecy dziewięć przecznic stąd,
w zeszłym tygodniu.
W zeszłym tygodniu?
Tak jest.
Nasza historia w tym kraju to nieustający cykl przemocy
od czasów niewolnictwa aż do dziś!
Służycie swoim ludziom jako lekarze,
nauczyciele i artyści.
Ale dziś...
Dziś szukam wśród was żołnierzy.
Kto jest gotów zostać żołnierzem?
Ja.
-Ja. -Ja.
Tak.
Dziękuję.
Dziękuję wam wszystkim.
CZŁOWIEK Z WYSOKIEGO ZAMKU
AKCELERATORY
Od pańskiej ostatniej wizyty poczyniliśmy znaczne postępy.
Wiedza, którą zdobywamy, przerasta nasze oczekiwania.
Proszę.
Kilka oddziałów Weltkommando przeszło przez portal,
jak pan kazał.
Udało nam się posiąść odkrycia naukowe
i tajemnice wojskowe tamtego świata.
Czerpiemy z całej wiedzy starego świata,
zarówno technologicznej, jak i kulturowej.
I to nie tylko z Ameryki.
Mamy też oddziały w Europie i Azji.
I nawet nie wiedzą, że tam jesteśmy.
Nie mniej jednak wzmacniają swój potencjał nuklearny.
BOMBA WODOROWA ZDETONOWANA NA PACYFIKU
OPERACJA DOMINIK: PIERWSZE ZDJĘCIA
Posuwają się naprzód.
Tak. Amerykanie i Rosjanie.
Wiedzą o naszym świecie?
Poza kilkoma rozprawami naukowymi nie znają pojęcia multiwersum,
nie pojmują technologii portalu.
Kimkolwiek był autor tych rozpraw, posiadał zaawansowaną wiedzę
na temat mechaniki kwantowej.
Już się tym zajmujemy. Tędy, Reichsmarschall.
Coś panu pokażę.
-Abendsen współpracuje? -Tak.
Nieustannie analizuje filmy.
I identyfikuje kolejne światy.
Co to takiego?
Mapa...
multiwersum.
To nasz świat.
A to świat alternatywny, do którego dotarliśmy.
Podobny do naszego.
Tyle że państwa Osi przegrały wojnę.
Dlatego jego zrozumienie jest kluczowe.
Niedługo dotrzemy do kolejnych światów.
I jeszcze dalej.
Zdobywając inteligencję kolejnych światów
i pokonując wszystkich w multiwersum.
Każde wyjście
to też wejście.
Przyspieszcie program sabotażowy.
Nie chcę żadnych niespodzianek.
LACKAWANNA – KOPALNIA NR 9
Pan, pańska żona i syn żyjecie w miasteczku
Bailey's Crossroads w Wirginii, niedaleko Waszyngtonu.
A córki?
W tym świecie ma pan tylko syna.
Co?
Jesteś pewien?
A...
Co ze zdrowiem mojego syna?
Nie ma żadnych objawów. Wygląda na zdrowego, proszę pana.
TAJNE – SMITH, JOHN
Uprawia sport. Jest lubiany i dobrze się uczy.
Co możesz powiedzieć o mojej rodzinie?
Jestem wojskowym?
Jest pan biznesmenem, proszę pana.
Biznesmenem. Jakim biznesem się zajmuję?
Ubezpieczeniami.
Jestem szefem?
Sprzedawcą.
-W Waszyngtonie? -I okolicach.
Pan...
-Pan podróżuje, Reichsmarschall. -Jestem komiwojażerem?
Dobrze.
Nieobrana ścieżka prowadzi
do komiwojażera.
JOHN SMITH „SPRZEDAWCĄ ROKU”
Został pan Sprzedawcą Roku
w trzech stanach.
Pnę się do góry.
Gdyby wszyscy przywódcy Trzeciej Rzeszy byli sadystycznymi potworami i szaleńcami,
te wydarzenia moralnie nie miałyby znaczenia większego niż trzęsienie ziemi.
Ale proces ten pokazał, że w czasie narodowego kryzysu,
zwyczajni, a nawet zdolni i ponadprzeciętni ludzie
mogą dać się omamić i zacząć popełniać zbrodnie
tak ogromne i potworne, że nie mieszczą się w głowie.
Nasza decyzja jest odzwierciedleniem
wartości, które wyznajemy.
Sprawiedliwości, prawdy
i wartości życia każdego pojedynczego człowieka.
-Zdrowie! -Na zdrowie!
Wyrok w Norymberdze? Ten ze Spencerem Tracym?
Tak. Widziałam go po raz drugi w kinie The Majestic.
Naprawdę?
Nie powiedziałbym, że lubisz filmy wojenne.
To nie jest film wojenny. To film o dobru i złu.
Ludzkiej naturze.
Im więcej o niej wiem, tym bardziej lubię konie.
Nie tylko ty.
Zaczynasz się zastanawiać,
jak miliony zwykłych ludzi mogły robić takie potworności.
Nie wiem. Możemy mówić, że nie jesteśmy tacy jak oni,
ale może ludzie aż tak się od siebie nie różnią.
A jeśli po prostu mieliśmy fart?
A jeśli?
Dobra, chodźcie.
Jest czas na gadanie i czas na taniec.
Zobacz, kto przyszedł, John. To Juliana i Russ.
Witajcie. Co powiecie na dzbanek piwa?
Ja płacę. Sprzedałem dużą polisę, jestem w nastroju na świętowanie.
Znajdźmy stolik.
Nie potrzebuję już ubezpieczenia, John.
Nie jestem w pracy, przyjacielu.
Russ Gilmore?
Poznałam go w stajni.
Oboje lubimy konie arabskie.
Nie. To nie tak.
To porządny facet.
Nie wątpię. Ale nie szukam faceta.
Ciężko na tym świecie żyć samemu.
Dobrze mieć zaufaną osobę. Ja ją znalazłam.
Naprawdę myślisz, że go znasz?
Co masz na myśli?
Nie wiem. Można tak naprawdę poznać drugą osobę?
Cóż. Nie jestem głupia. Jest przystojny
i często wyjeżdża. Ale mamy swój sekret.
Tak?
Nigdy się nie okłamujemy. Nigdy.
Bez względu na to, jak bolesna byłaby prawda. To nasza gwarancja.
I jest mój. Ufam mu.
Drogie panie.
Uwielbiam tę piosenkę. Russ, zatańczmy.
-Opór jest daremny. Zaufaj mi. -Chodź. Jeden taniec.
Czyli zostaliśmy sami.
Co pani na to, panno Crain?
W porządku.
A zatem...
nie lubisz muzyki country?
Szczerze mówiąc, ja też nie.
Ale Nowojorczyk w Wirginii w końcu musi przywyknąć.
Tak? Jak tu trafiłeś?
Do Bailey's Crossroads?
Tak, do miasta, pracy, wszystkiego. Sama nie wiem. O czym marzyłeś?
Gdy byłem młodszy, chciałem być jak mój ojciec,
jak większość chłopców.
Był bankierem na Wall Street.
Bystry z ciebie facet.
Pozory mylą.
Chodziło mi o to, że mógłbyś być bankierem.
Ojciec źle skończył. Depresja.
Jeśli o mnie chodzi, to wybuchła wojna.
Życie zweryfikowało moje plany.
Jak to zwykle bywa.
Nie zrozum mnie źle. Uważam się za szczęściarza.
Zatem...
powiedz, Juliano, jak ty tu trafiłaś?
Byłeś przy tym, nie pamiętasz?
Wcześniej.
Helen na pewno ci mówiła.
Opowiadałam jej.
Powiedziała, że nie pamiętasz, co się z tobą działo.
To prawda?
Pamiętam.
Czyli wiesz, gdzie on jest? Człowiek, który cię postrzelił.
Tak, wiem.
Czemu komuś nie powiedziałaś?
Choćby po to, by nie zrobił tego komuś innemu?
Komu miałabym powiedzieć?
Szeryfowi? Albo Helen?
Albo mnie. Pomogę ci.
Dzięki za taniec, John. Będę się zbierać.
Russ, podwieziesz mnie do domu?
-Już? -Jasne.
-Do zobaczenia. -Na razie.
Coś się stało, że tak szybko uciekasz?
Nie, tylko... nie jestem w tym dobra.
Chyba...
nie mówiłaś mi, skąd jesteś.
Z San Francisco.
Masz rodzinę?
Miałam.
Zginęli w wypadku samochodowym, gdy byłam nastolatką.
Musiało być ci ciężko.
Tak, ale to miasto dało mi namiastkę tego,
co miałam później, więc...
Niektórzy byli zaskoczeni, że zdecydowałaś się zostać,
biorąc pod uwagę...
Chyba wydawało mi się, że wylądowałam tu nie bez powodu.
Może tak było.
Wiadomości z ostatniej chwili z Waszyngtonu w WKQN Richmond.
Laureat Nagrody Nobla Leo Zakarian kierujący
amerykańskim programem nuklearnym niespodziewanie zmarł.
Dr Zakarian w wieku zaledwie 50 lat zmarł na zawał serca.
Prezydent Johnson nazwał to „Stratą, której przez lata
„nie nadrobi nasz program nuklearny”.
Wracamy do naszej audycji.
To nie przypadek.
Śmierć szefa programu nuklearnego i te nieudane starty rakiet.
Co masz na myśli?
Są tu. Próbują sabotować amerykański program obrony.
Kto?
Dziwna z ciebie dziewczyna.
Nie masz pojęcia.
Misją Czarnej Komunistycznej Rebelii
jest samoobrona i samostanowienie czarnych.
Mam całą sieć bojowników czekających na aktywację.
Potrzebujemy tylko broni.
Nie robimy interesów z białymi.
Zanim trafiłam do JSP, byłam w Rzeszy. Wcześniej
w objętej segregacją Alabamie.
Dla was w 1945 wszystko się zmieniło, ale dla nas nie.
Przetrwaliśmy, bo nie ufaliśmy nikomu spoza naszej społeczności.
Równie dobrze może być szpiegiem Rzeszy.
Czekajcie. Mogę za niego ręczyć.
To on rozprowadzał ten film.
Ten film to bzdury dla białych, Lem.
Widziałeś go? Ludzie zmieniają punkt widzenia,
rekrutują się.
Prowadzimy wojnę, bracie. Nie mamy czasu na Abendsena.
Chyba nie chcecie wygrać.
Doprawdy?
Tak. Chcecie umrzeć dla idei.
Być męczennikami.
Skąd pomysł, że tyle o nas wiesz?
Bo gdybyście chcieli wygrać, współpracowalibyście ze mną.
Jak ty komuś, tak on tobie, Angliku.
Jestem Irlandczykiem. Potrafimy rozpętać piekło.
Straciliście Denver. Przychodzisz tu jako przegrany.
Prowadzicie wojnę z supermocarstwem. Jeśli postawicie na swoim,
rozpętacie wojnę z drugim.
Na waszym miejscu
szukałbym sojuszników, gdzie się da.
Chodź.
Chrzanić tego przemytnika. To jakiś podrzędny oszust.
Dzięki niemu zdobylibyśmy dostęp do książek, penicyliny...
Equiano wyraził się jasno: „Jedyną nadzieją na przetrwanie czarnych
„jest samowystarczalność”.
Wiem, jak możemy go wykorzystać.
Yukiko? Nie mogę znaleźć swoich bawełnianych...
-Proszę. -...rękawiczek.
Czytasz mi w myślach.
Ostrożnie, panowie. Macie w rękach prawdziwy skarb.
-Robert Childan, sprzedawca antyków... -Ostrożnie.
...wkradł się w łaski
najpotężniejszych członków japońskiej społeczności.
Odbiło im na punkcie amerykańskich bibelotów i sztuki
przywożonych z Rzeszy od roku zero.
Childan za parę dni organizuje aukcję.
Generał Masuda przyjeżdża na nią z Tokio.
Rzeźnik z Mandżurii?
A niech mnie.
Przyjeżdża nas wymordować.
MASUDA ZAJMUJE HARBIN!
Tak jak Chińczyków.
Testował na cywilach granaty i miotacze ognia,
dokonywał wiwisekcji bez znieczulenia, przeprowadzał eksperymenty.
Jeśli przysyłają Masudę, musicie naprawdę im zagrażać.
Masuda, Kido
i dwaj ministrowie obrony, Shimura i Nagasaki, też z Tokio,
będą na aukcji. To nasze cele.
Aukcja odbędzie się tu, w Presidio.
Zabezpieczymy teren, odetniemy kontakt radiowy,
zniszczymy linie komunikacyjne i zabijemy strażników.
Wasza ekipa...
zdejmie cele w środku.
SALA GŁÓWNA
Co z cywilami?
Nie będzie cywili. Wszyscy wiedzą, wszyscy korzystają, więc wszyscy są winni.
Rozumiem. Ale czemu atakujemy ich tak otwarcie?
Tylko wtedy na pewno będą razem.
Jeśli zabijemy Masudę i Kido,
Japończycy poczują się zagrożeni.
Jaki jest plan ucieczki?
Bez telefonów i radia Kempeitai będą potrzebowali co najmniej pięciu minut,
by dotrzeć na miejsce, gdy rozpęta się strzelanina.
Macie 90 sekund, by wyeliminować wszystkie cele.
Wyjście z budynku, 30 sekund.
Auta będą czekać. Wsiadacie i odjeżdżacie, 60 sekund.
Dwie minuty zapasu.
Co powstrzymuje was od zostawienia nas na śmierć?
Zapomnicie o paru strażnikach i po nas.
I zatrzymacie broń.
Dotrzymujemy słowa.
A może my zostaniemy na zewnątrz, a wy wejdziecie do budynku dla VIP-ów?
Chcecie tej broni?
To nie ma sensu. Czemu sami ich nie zabijecie?
Planowaliśmy, ale nie możemy.
Czarni nie mogą wejść na aukcję,
od zabójstwa Tagomiego jest za gorąco.
Czyli ja zostaję z nimi na zewnątrz.
-Nie, masz iść po broń. -Jasne.
Nie macie nic przeciwko?
By Lem pojechał z waszymi po naszą ciężarówkę broni?
Bo cokolwiek się z nami stanie...
nasi ludzie mają dostać broń.
Zgoda.
W porządku. Więc jak to robimy?
Wiecie, że już mam catering?
Jesteśmy skłonni zaoferować
o 20% niższą cenę.
Tematem przewodnim aukcji będzie Dziki Zachód,
więc barbecue byłoby pakefuto.
Ale...
Obsługa musi mówić po japońsku, więc przykro mi.
To byłby zaszczyt dla pana pracować, panie Childan.
W porządku. Licencja i dokumenty?
Wszystko w najlepszym porządku.
Będzie pan zadowolony, panie Childan.
Trzeba szczegółowo omówić menu.
Chcę spróbować każdego dania.
Wszystko jest tutaj, proszę pana.
Co? Tutaj?
Teraz?
Musicie iść. Idźcie.
Yukiko, potrzebuję krawata.
Zabierzcie ze sobą jedzenie.
Mamy coleslaw, a makaron z serem...
-Kurczak sam odchodzi od kości. -Natychmiast opuśćcie ten budynek.
-Ale mamy pracę? -Tak!
Wróćcie później. A teraz wynocha.
-Dziękujemy. -Nie ma za co.
Nie zawiedziemy pana.
Naprawdę musicie iść. Dziękuję.
Nie wierzę w to.
Powiedz, co robić. Jak się zachowywać?
Childan-san, dobrze pan wie, co robić.
Wiem?
Proszę nie patrzeć jej w oczy, póki nie zwróci się bezpośrednio do pana.
Jasne?
Jasne.
Witam Jej Cesarską Mość...
Wasza Cesarska Mość, witam.
Nie jestem godzien przebywać w pani obecności.
Księżna chce zobaczyć Remingtona,
który zostanie wystawiony na aukcji.
Oczywiście, admirale Inokuchi, to będzie dla mnie zaszczyt.
Czy ministrowie Shimura i Nagasaki będą obecni na gali?
Tak, admirale, dziś przybywają z Tokio.
Shimura i Nagasaki potwierdzeni.
Dobrze, że niedługo przybędą.
Niezwykłe.
Zaszczytem będzie podarowanie pani tego obrazu,
Wasza Cesarska Mość.
To miłe, ale nie trzeba.
Mój asystent weźmie udział w aukcji.
Wylicytuje go.
Co dla pana oznacza ten obraz, panie Childan?
Ameryka była dzika i nieposkromiona, nim wy się pojawiliście, Wasza Wysokość.
W naszej kulturze konie są świętymi
pośrednikami między naszym światem
a światem kami.
Boskimi duchami.
Światły z pana człowiek, panie Childan.
Przypominamy, że zebranie Hitlerjugend
przełożono jutro z godziny 15 na 16.
Nie zapomnijcie się zaszczepić.
JESTEŚMY PIERWSZYM POKOLENIEM – NOWA ERA
Zdrowe ciało to klucz do lepszej przyszłości.
JAHR NULL = ROK ZERO NOWY POCZĄTEK
Rzesza na was liczy.
W Kupcu weneckim Szekspira
główny antagonista to bezlitosny żydowski lichwiarz, Shylock.
Człowiek ten żąda funta ciała.
Ludzkiego ciała. W zamian za pożyczkę.
Dziękuję.
Na przykładzie Shylocka Szekspir ukazuje prawdziwą naturę Żydów:
złą, kłamliwą i chciwą.
Tak, Tracy.
Zauważyłam, że Shylock mówi: „Jeśli ukłujecie mnie, czyż nie krwawię?”.
Tak, i?
Czy autor sugeruje, że Żydzi to ludzie?
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Nie powinniśmy tego omawiać.
Dziękuję za tę uwagę, Tracy.
Masz rację.
Poruszę tę kwestię na kolejnej radzie pedagogicznej
i coś poradzimy.
Bez wątpienia.
Przejdźmy do matematyki.
Nadal nie rozumiem.
Obie strony muszą być równe zeru.
Skąd wiesz?
Nie uczyli cię w Chicago równania kwadratowego?
Musiałam opuścić sporo zajęć.
Zaczniemy od początku?
Brakowało mi ciebie.
Nie byłam w Chicago.
Byłaś poza Rzeszą?
Tak założyłem, bo nie wiedziałaś o opaskach.
To dziwne, że nauczyciele się nas boją.
Dzieci naprawdę donoszą na rodziców?
Niektóre.
Większość z nas po prostu udaje, że to popiera.
Nie podoba mi się to.
Mnie też nie.
Tam byłam.
Co to za muzyka?
Ten piosenkarz brzmi jakoś inaczej.
Czy to...
-Nie jest... -Mam ją ze Strefy Neutralnej.
Została stworzona do tańca.
Zatańczysz ze mną, Henry?
Dobrze. Pewnie.
Podoba ci się?
Tak. To na pewno dobry pomysł?
Nie gadaj, Henry.
-Nie. Amy! -Powiem!
-Nie waż się! -Powiem!
-Amy, nie! Oddawaj to, gówniaro! -Nie powinnaś tego mieć!
-To nie twoje! -Właśnie że tak!
Nie powinnaś tego mieć!
Mam to gdzieś! Oddawaj to! Oddaj, ty gówniaro!
Otwórz drzwi!
Będziesz miała kłopoty! Doniosę na ciebie!
-Nie zrobisz tego! Otwieraj! -Tata się wścieknie!
Amy, oddawaj tę płytę...
-Co się dzieje? -Nie wiem, proszę pana.
-...to będzie twoja wina! -Zamknij się i otwieraj!
To przestępstwo i poniesiesz karę!
Zdradziłaś rasę, powiem tacie, że lubisz czarnych...
Amy, otwórz drzwi.
Co tu się dzieje?
Jennifer słuchała tej płyty. Przywiozła ją ze Strefy Neutralnej.
Tańczyła z Henrym Iverem. Nie mogli się od siebie oderwać.
-Wcale nie! -Jennifer, poczekaj w moim gabinecie.
To jedna z tych płyt, tatusiu.
Przywiozła ją ze Strefy Neutralnej.
Co noc słucha Radia Ruchu Oporu.
Uspokój się.
Dziś w szkole mówili, że mamy informować o złym zachowaniu,
nawet we własnej rodzinie.
-Musimy. -Właśnie mnie poinformowałaś.
-To się liczy? -Tak.
Zrobiłaś swoje. To ja popełniłem błąd.
Nie zrobiłeś nic złego.
To moja płyta.
To dowód w sprawie, którą zajmuje się Gestapo.
-Twoja? -Tak.
Myślałam, że przywiozła ją ze Strefy Neutralnej.
Dlatego musisz być bardzo ostrożna, gdy rzucasz oskarżenia, kochanie.
Zwłaszcza wobec tych, których kochamy.
Masz pojęcie, jakie to niebezpieczne?
To tylko muzyka. O co ta afera?
Znasz odpowiedź na to pytanie. Nasza rodzina nie może mieć takich rzeczy.
Co znaczy „nasza rodzina”?
Dobrze wiesz.
To moja wina.
Nie powinienem był pozwolić wam tak długo tam zostać.
Tato.
Posłuchaj, wiem...
Wiem, że w Strefie Neutralnej
słyszałaś różne rzeczy.
W radiu?
To nieprawda.
Cokolwiek tam słyszałaś, to było kłamstwo.
Jasne?
Tutaj zasady są inne. Wiesz o tym.
Są rzeczy...
przed którymi nawet ja cię nie ochronię.
Mamo?
Jenny, kochanie, cześć.
Mamo.
Hej.
Co się stało?
Chcę wrócić na farmę. Chcę do ciebie.
Jest autobus, sprawdziłam...
Nie. Nie możesz, kochanie. To zbyt niebezpieczne.
Proszę, mamo. Nie wytrzymam tu.
Co się stało, skarbie?
Ja tu nie pasuję, mamo. Proszę cię.
Jakoś to przetrwamy. Rozumiesz?
Chcę mieszkać z tobą. Nienawidzę tego miejsca. Nie chcę tu być.
Proszę.
Bądź silna dla mnie. Dobrze?
Tęsknię za tobą, mamo.
Kocham cię całym sercem.
Mniemam, że śledztwo zakończone, inspektorze Kido?
Niestety Mingus Jones zmarł w trakcie przesłuchania.
Rozczarowujące. Nieważne. Dowody przeciw niemu są nie do odparcia.
Nadal będę szukał jego współspiskowców.
Zakończ to, Kido.
Zdjęcie zamachowca Mingusa Jonesa pojawi się jutro w gazecie
obok zdjęć funkcjonariuszy, którzy go aresztowali.
Tak, generale. Śledztwo nadal trwa.
Mieszkańcy San Francisco i nasi przywódcy w Tokio
mają wiedzieć, że Kempeitai rozwiązało sprawę zabójstwa Tagomiego.
Koniec tematu.
Patrzą na nas, Kido.
Przysyłają Masudę. Musimy wykazać się żelazną dyscypliną.
Żadnych pomyłek.
Pułkowniku Kido.
Generał Yamori prosił, bym pokazał panu przygotowania.
AUKCJA ARTEFAKTÓW Z DZIKIEGO ZACHODU
Stać!
Stać? W porządku. Chętnie zrobimy sobie przerwę. Cholerstwo jest ciężkie.
Rozebrać to.
Kazał mi to rozebrać.
-Nie, to... -Przepraszam.
Nadinspektor Kido-san?
Nadinspektorze Kido-san. Witam.
Proszę wybaczyć, to tradycyjny amerykański grill,
jest zespawany, nie można go rozebrać.
Otwórzcie to.
Pan pozwoli, że pogratuluję
szybkiego rozwiązania sprawy zabójstwa ministra Tagomiego.
Pokaż mi wnętrze domu.
NADCHODZĘ
To recepcja.
Jak pan widzi, motywem przewodnim jest Dziki Zachód.
Chcę uzbrojoną straż w każdym pokoju.
To naprawdę konieczne?
Trochę zepsuje nastrój. Może...
Już się tym zająłem.
Tutaj uczestnicy będą mogli
obejrzeć eksponaty i antyki.
BILL PICKETT „BULL-DOGGER” - EMOCJE I ZABAWA!
Ile to jest warte?
To bardzo rzadki przedmiot kolekcjonerski.
Cenny symbol kultury, której już nie zobaczymy.
Trywialne.
Nie, to na dół do lodówki.
-Pokażesz jej? -Jasne.
Proszę stanąć tutaj. Dziękuję.
Jedzeniem powinni zajmować się Japończycy.
Dowodziłem w bitwie w cieśninie Badung, poradzę sobie z organizacją przyjęcia.
Ochrona obywateli przed terroryzmem wymaga innych umiejętności, pułkowniku.
To mięso do chłodziarki.
Pokażę im.
Trzymam.
Wiadomość dla pana.
Co to?
Z kwatery głównej Tokkô.
Pański syn nie pojawił się dziś na rozmowie o pracę.
Niech wszystkiego spróbuje, zanim zostanie podane.
Toru.
Wszystko w porządku?
Gdzie byłeś?
Powiedziałem sekretarce, że to ona się pomyliła.
Twoja rozmowa jest jutro.
Dlaczego nie poszedłeś na rozmowę?
Wybacz mi, proszę.
Źle się czułem.
Co to znaczy?
Nie miałem siły.
Słaby człowiek
nie zdobyłby Kinshi Kunsho.
Dzielnie walczyłeś w Mandżurii.
Założysz medal jutro na rozmowę.
I wszystko będzie tak, jak powinno.
Wielokrotnie sprawdziliśmy każdy szczegół.
Proszę odpocząć przed jutrem.
Gdy zaczęła się okupacja,
odbywały się masowe egzekucje
i bałem się wyjść z pokoju.
Ukrywałem się tygodniami.
Tygodniami.
Nie było prądu
i z głodu musiałem jeść myszy.
Paliłem książki, by się ogrzać.
A wczoraj
swoją obecnością zaszczyciła mnie księżna.
W moim sklepie.
Ledwo poznaję sam siebie.
Księżna zaszczyciła pana nie tylko swoją obecnością, Childan-san.
Rozmawiała z panem osobiście, bo jest pan szanowanym człowiekiem.
Napije się pan herbaty?
Jesteś pewna?
Tak. Jest pan człowiekiem honoru.
Chętnie napiję się herbaty, Yukiko.
Dobrze.
Z radością oferuję swoją pomoc w pańskiej ważnej pracy.
Ja również jestem zaszczycony.
Childan-san.
Mów mi Robert.
Jak mi dobrze.
Tak.
O tak.
Zamknijcie się!
Czekaj, prawie skończyliśmy!
Wcale nie!
Nie mogę się doczekać, aż się stąd wyprowadzimy.
I będziemy mieli własny dom.
Najpierw musimy przetrwać jutro.
Wszystko jest zaplanowane.
Nie podoba mi się, że polegamy na białych.
Nie chcę teraz o tym rozmawiać.
Chcę przez chwilę pomarzyć.
O naszym własnym domu, z dala od tego wszystkiego.
Dobrze.
Mam takie wyobrażenie.
Niebieski dom z czerwonymi różami.
Niebieski?
Tak. Ciemnoniebieski.
Będziemy mieli ogródek warzywny.
Dzieci.
Dobra. Przypominam, że jesteśmy komunistami.
Zanim za bardzo odlecisz z marzeniami o własności prywatnej.
Wiem.
Poza tym nie będziemy mieli dzieci.
Przepraszam, skarbie. Przepraszam. Ale...
Nie możemy żyć w świecie marzeń.
W porządku.
Wiem, że nie mogę mieć dzieci. To nie znaczy, że żadnych tam nie będzie.
Jasne.
Jutro pójdzie jak po maśle. Zatrzęsiemy Stanami Pacyficznymi
i w końcu znajdziemy własny dom. To wcale nie świat marzeń.
Skoro tak sądzisz.
Tak.
„Są oni przerażająco rozmiłowani w ucinaniu ludziom głów:
„to prawdziwy cud, że ktokolwiek z nich jeszcze żyje!
„Rozglądała się właśnie w poszukiwaniu jakiejś drogi ucieczki
„i zastanawiała, czy uda jej się zniknąć niepostrzeżenie,
„gdy dostrzegła w powietrzu zagadkowe zjawisko:
„początkowo zaintrygowało ją ono ogromnie,
„ale po minucie czy dwóch pilnej obserwacji
„pojęła, że jest to uśmiech, i powiedziała do siebie:
„'To Kot z Cheshire.
„'Będę mogła z kimś porozmawiać'”.
Dobrze. Na dziś wystarczy. Dobrze?
Jeszcze trochę?
Jutro szkoła, kochanie.
Jestem zaskoczony, że wybrałaś Alicję.
Myślałem, że z niej wyrosłaś.
Tęskniłam za tobą, tatusiu.
Ja za tobą też, skarbie. Idź spać. Do zobaczenia rano.
Tatusiu.
Czy gdy byłeś dzieckiem, byli tu czarni?
Tak, byli. Czemu pytasz?
Zastanawiałam się, jak to było. Bawiłeś się z nimi?
Nie za bardzo. Ale znałem ich.
Lubiłeś ich?
Nie znałem ich za dobrze.
Czemu już nie ma tu czarnych?
A czego uczyli cię w szkole?
Że wrócili do ojczyzny w Afryce. I że pracują dla Rzeszy.
Masz odpowiedź.
Ale czemu? Czemu nie mogą tu mieszkać?
Tam im się podoba. I jest im lepiej.
Widziałam czarnych w Strefie Neutralnej.
Byli trochę straszni.
Teraz jesteś bezpieczna w domu i już tu zostaniesz, jasne?
Śpij dobrze. Do zobaczenia rano.
Dobra. Gaś światło, Jennifer.
To nieprawda.
To, co jej powiedziałeś.
Porozmawiamy o tym innym razem.